Τα γυαλιά

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Πάντα ονειρευόμουν να διδάσκω. Ιδίως από τότε που η μυωπία μου έφτασε τους 11 βαθμούς και οι φακοί των γυαλιών μου μετριόνταν σε πόντους. Τι πιο ταιριαστό επάγγελμα για μια γυναίκα με χοντρά γυαλιά από καθηγήτρια! Το αντιαισθητικό αξεσουάρ δίνει κύρος αντί να προξενεί χάχανα. Τουλάχιστον έτσι γινόταν στα όνειρα. Στην τάξη καρφίτσα να έπεφτε θα ακουγόταν. Με την βαθιά φωνή μου απάγγελα τους στίχους του Ερωτόκριτου και το πάθος διαχεόταν στα παιδιά που άκουγαν μαγεμένα. Κι ύστερα αρχίζαμε να αναλύουμε όλοι μαζί, στίχο το στίχο, φέρνοντας την ιστορία στο σήμερα, στα βιώματά μας, στα όνειρα κάθε εφήβου να ζήσει μεγάλες συγκινήσεις.

Καμιά τέτοια συγκίνηση δεν έζησα έξω από τα βιβλία. Κανένα αντρικό βλέμμα δεν μπόρεσε να διασχίσει τους φακούς, να ανακαλύψει τη μαγεμένη βασιλοπούλα που ένα φιλί θα την αναστήσει φανερώνοντας την κρυμμένη της λαμπρότητα. Κι αν δεν έκανα υποχωρήσεις …

Ήμουν η πρώτη ανάμεσα σε τρεις αδερφές. Η οικογενειακή μου ιστορία θυμίζει τους υπολογιστές. Κάθε τόσο παράγονται καινούργια μοντέλα που κάνουν τα προηγούμενα να μοιάζουν τελείως παρωχημένα. Σιγά  σιγά πήραμε καθεμιά το δικό της ρόλο. Εγώ από νωρίς έγινα η διαβαστερή, η πρόθυμη, η νταντά των μικρών, η υπεύθυνη.  Νάζι και γυαλιά δεν ταίριαζαν, ήμουν η «μεγάλη» που δεν ήταν και χαρισματική, αντλούσα πλέον επιβράβευση μόνο από τις επιδόσεις μου στο σχολείο που ήταν ωστόσο πολύ καλές. Αυτές όμως κάποτε τελειώνουν.  Πήρα πτυχίο με άριστα, αλλά δουλειά δεν έβρισκα. Σε όλα τα φροντιστήρια που έκανα αίτηση για πρόσληψη το «θα σας τηλεφωνήσουμε εμείς» μεταφραζόταν σε κάτι σαν «μα, μ’ αυτά τα γυαλιά πώς να σε βάλουμε σε τάξη;» Ένας ιδιοκτήτης με ρώτησε ανοικτά: «Γιατί δεν φοράτε φακούς επαφής;» Προφανώς η αλλεργική επιπεφυκίτιδα, αν και επαρκής απάντηση στο ερώτημα, δεν τον κάλυψε. Η έλλειψη προϋπηρεσίας, πώς αποκτιέται άραγε όταν είναι προαπαιτούμενο για να προσληφθείς, ήταν εμπόδιο για να προσληφθώ  επιμελήτρια εκδόσεων και περιορίστηκα σε δυο τρία ιδιαίτερα από τα οποία ούτε το χαρτζιλίκι μου δεν έβγαινε. Είχα βέβαια χρόνο για διάβασμα, αλλά από ένα σημείο και μετά η ηδονή από την ταύτιση με τους ήρωες κάνει ακόμη πιο ανυπόφορο το να μένεις πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων.

Μόνη ελπίδα ο διορισμός. Η ευκαιρία να ζήσω το όνειρο, να μην ζω μόνη τις περιπέτειες των βιβλίων, αλλά να τις αναπαριστώ στους μαθητές, ζωντανεύοντας τις ηρωίδες ή ερωτευόμενη τους ήρωες.

Κάποιος φίλος, γεροντοπαλίκαρο καρδιοκατακτητής, που με είχε για ακροάτρια των κατορθωμάτων του στα οποία δεν άφηνε το παραμικρό περιθώρια να ανήκω κι εγώ, μου διάβασα ένα στίχο με τον οποίο έριξε μια γκόμενα: « Όνειρό μου, όνειρό μου, να σε ζήσω δεν τολμώ, αν δεν είσαι τ’ όνειρό μου, δίχως όνειρο θα ζω».  Πόσο προφητικός ήταν!

Στο νησί που διορίστηκα, τα παιδιά δεν είχαν καμιά διάθεση για σχολείο. Τα πιο άξια οι γονείς τα προόριζαν για εμπόρους ή ξενοδόχους, ενώ για τα άλλα είχαν την απαίτηση να τους βάζω βαθμούς κι ας έγραφαν το παίζω με όμικρον. Μια χρονιά ήταν όμως, επίτηδες διάλεξα απομακρυσμένη περιοχή για να αποκτήσω μόρια μετάθεσης, θα πήγαινα σε πιο πολιτισμένο περιβάλλον να πραγματώσω το όνειρό μου.

Κάναμε κι εμείς καζούρα στο σχολείο, αλλά μόνο σε κάτι άσχετους καθηγητές που βαριόνταν τη ζωή τους. Καλά οι μεγάλοι, αλλά οι αγνές παιδικές ψυχές, να μην έχουν τη δύναμη να ξεπεράσουν το φράγμα των γυαλιών, να μην μπορούν να δουν την αγάπη που τους είχα, τον πόθο μου να τους διδάξω, να τους πάρω από το χέρι και να τους μάθουν να πετούν; Να πετούν. Μα τι λέω; Όλα γύρω λένε στους νέους σήμερα να είναι προσγειωμένοι. Στις Πανελλήνιες δηλώνουν σχολή αστυφυλάκων για να μην είναι άνεργοι. Οι μόνες πτήσεις που επιτρέπονται είναι όσες σχετίζονται με την πρόσκαιρη ψεύτικη λάμψη των τηλεοπτικών ριάλιτι.  Όταν μετά το «τα ‘μαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα», πετάχτηκε ο νταής της τάξης συμπληρώνοντας «είμαι στραβός τόσο στραβός, δεν βλέπω ούτε την στράτα», στην αίθουσα επικράτησε πανζουρλισμός. Όχι μόνο δεν εκτίμησαν ότι είπα στον Γυμνασιάρχη που ήρθε να δει τι συμβαίνει ότι τους είχα πει ένα αστείο, αλλά από τότε αποθρασύνθηκαν, βέβαιοι ότι δεν θα τιμωρηθούν και δεν ξανάγινε πραγματικό μάθημα.

 

Κάθε μέρα ονειρεύομαι ότι κάτι θα αλλάξει. Έμαθα να κάνω πιο ρεαλιστικά όνειρα. Ρεαλιστικό όνειρο. Τι ειρωνεία! Μόνο τη νύχτα μπορούσα ακόμη να κάνω όνειρα όνειρα. Μα το κακό με τη νύχτα είναι ότι ξημερώνει.

Ωστόσο, το καλό με τα ρεαλιστικά όνειρα είναι ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν. Μετατέθηκα σε νυχτερινό σχολείο. Τα πράγματα εδώ είναι πολύ καλύτερα. Οι μαθητές, μεγαλύτεροι συχνά από το κανονικό, έχουν αρκετά δικά τους βάσανα για να λοιδορούν τα δικά μου. Κι όταν διδάσκω λογοτεχνία, οι περισσότεροι ακουμπούν το κεφάλι στα χέρια τους και λαγοκοιμούνται. Έμαθα να μ’ αρέσει η εικόνα αυτή. Πόσο θα ήθελα να είχα το θάρρος να πλέξω τα δάκτυλά μου στα μαλλιά τους, να τους χαϊδέψω και να τους ψιθυρίσω: «Ονειρέψου, δεν είναι όλα τα όνειρα κάλπικα»!

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.